هریتس و عجایب اندونزی

اولین جایی که توی بندونگ رفتیم، یه خونه ویلایی بزرگ و دوطبقه بود که یه پسر دانشجو به اسم هریتس توش زندگی میکرد. به قول خودش این خونه رو پدر و مادرش که توی جاکارتا هستند برای دوران بعد از بازنشستگیشون ساختن و فعلا هریتس اونجا تنها زندگی میکنه. هریتس یه دوست به اسم بینتنگ داره که اکثر مواقع پیش هریتس بود. پسرهای هنرمند و جالبی بودند. جفتشون نویسنده بودند. هریتس نویسنده وقایع تاریخی بود و بینتنگ در مورد سینما و موسیقی مینوشت. انگلیسیشون خیلی خوب بود و خیلی باهم در مورد سنت ها و چیزای مختلف ایران و اندونزی حرف زدیم. یه مدت کلا داشتیم بهم خواننده ها و رقص های مختلف کشورهامون رو توی یوتیوب بهم نشون میدادیم. خیلی حس جالبیه فهمیدن این تفاوت های به ظاهر کوچیک، ولی واقعا همین چیزا هستن که تفاوت فرهنگی بزرگ بین کشورهارو ایجاد میکنن. البته یه سری وجه تشابه های جالب هم داشتیم، مثلا اونا هم دو تا خواننده مثل جواد یساری و حمیرا داشتند که بیشتر مخصوص راننده کامیون هاشون بود. یه سری رقص گروهی مثل رقص های گروهی لزگی ما دارند، اما بیشتر از دستاشون استفاده میکردند و خلاصه همونقدر که میشد تفاوت هارو دید، یه جورایی تشابهات هم دیده میشد.

بعد راجع به چیزای عجیب اندونزی برامون گفتند. یکی از عجیبترین چیزی که تا حالا تو عمرم شنیده بودم. راجع به مراسم خاکسپاری توی جزیره سولاوسی اندونزی بود. ما این رو حتی ویدئوش رو هم توی یوتیوب دیدیم. اگه میخواید چشماتون مثل ما چهار تا بشه از تعجب، پس ادامه رو بخونید.
یه جزیره ی خیلی بزرگ توی شمال اندونزی هست به اسم سولاوسی (sulawesi)، یه سری روستاها و قبیله های خاص توی این جزیره این رسم رو دارند که وقتی یکی از اعضای خانواده شون میمیره، اون رو توی یه پنجره بالای ورودی خونشون قرار میدن، یه جورایی نمای خونشون از بیرون یه سری پنجره است که تو هرکدومشون یکی از اعضای خانواده شون قرار داده شده. هنوز زوده واسه تعجب کردن، ادامه بدید به خوندن… برای تشییع جنازه ی متوفی باید بوفالو قربانی کنند و شاخ های بوفالوهایی که قربانی کردند رو زیر پنجره ای که قراره اون مرده رو قرار بدند آویزون میکنن و هرچی تعداد شاخ های بوفالو آویزون شده توی نمای خونه ها بیشتر باشه، نشون میده که اون خانواده چقدر پولدارن. اینا که تا حالا گفتم هنوز هیچ چیزی نیست، قسمت عجیب قضیه اینه که اگه یه نفر از خانواده ی فقیری فوت کنه، و اون خانواده استطاعت خریدن و قربانی کردن بوفالو رو نداشته باشه، برای اون مرده نمیتونه مراسم خاکسپاری انجام بشه و باید فرد مرده شون رو توی خونشون نگه دارند و هرروز بهش غذا بدند و تمیزش کنن تا زمانی که بتونن برای خاکسپاریش بوفالو قربانی کنند. به قول هریتس: no buffalo, no funeral
و این ممکنه چندین سال طول بکشه، چون قیمت بوفالو خیلی گرونه و تمام این مدت فرد مرده تو گوشه خونه روی تخت دراز کشیده 😳
این تازه یه قسمت از ماجراست، اگه براتون سوال شده که چرا مرده هاشون رو توی پنجره ی بالای خونشون میزارن، دلیلش اینه که میخوان دسترسی سریع به مرده هاشون داشته باشند و توی مراسم های مختلفشون، مثل عروسی، فارغ التحصیلی و … مرده هاشون رو از تو پنجره ها در میارن و لباس شیک تنشون میکنن و میبرنشون مراسم…

‏2 دیدگاه در نوشته‌ی “هریتس و عجایب اندونزی

  1. بابک

    سلام با افتخار در وبلاگ سفر، کوچ سرفینگ تجربه متفاوت لینک شدید — نمیدونم در سایت شما جایی برای پیوند دوستان هست یا نه …اگر جایی پیش بینی شده باشه خواهش میشیم ما هم در لیست دوستان سایت خوب شما قراربگیریم

    CS_travel2016@ صفحه اینستای ما

    1. admin نویسنده

      بابک جان،
      باعث افتخارمونه، ممنون 🙂
      من این وبسایت رو خودم دارم طراحی میکنم، تازه کارم البته 😉 میدونی با چه ماژولی میتونم دوستان رو پیوند کنم؟ هنوز نداره سایتمون، باید درستش کنم به زودی 🙂

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *