کارل، معلم مدرسه بین المللی

روز دوم، مهمون کارل بودیم. جاشوا از برادر یکی از بچه های مدرسه که مسیرش اونوری بود، خواست ما رو هم برسونه.
ده دقیقه ای راه رفتیم تا رسیدیم.
خونه کارل، یه خونه ویلایی سه طبقه بود، که استخر و اتاق بدن سازی و میز بیلیاردو و خلاصه حسابی لاکچری بود.
کارل نیوزلندی بود و فوق لیسانس جامعه شناسی، که تو جاکارتا معلم یه مدرسه ابتدایی بین المللی بود. این خونه با تمام امکاناتش و یه خدمتکار که هر روز 5 ساعت میومد خونش رو تمیز می کرد و غذا می پخت، از امکاناتی بود که مدرسه، علاوه بر 75هزار دلاری که سالانه بهش می داد.
کدوم دردش بیشتره؟ یکی یه بار 400 میلیون تومن ازت بدزده، یا یه عده با مملکت کاری بکنن که تمام موقعیت های موجود که میتونست سالانه 400 میلیون درآمد برات داشته باشه رو از بین ببره؟
ولش کن، بحث سیاسی خاموش!!!!
وقت نشد، خونه کارل بریم استخر.
چرا وقت نکردیم عکس بگیریم حداقل از خونش آخه!!!!
واسه شب، گفتیم می خوای برات غذا ایرانی بپزیم.
استقبال شد.
چی لازم داشتیم؟
آره، بازم بادمجون، بازم میرزا قاسمی.
اینبار ولی بادمجونا به صورت لاکچری، توی باربیکیو کباب شدن و نتیجه به غیر از یه کم شیرینی که به خاطر طعم رب گوجه بود، بدک نبود.
کلی حال کردن با میرزا. داریم میرزا رو جهانی می کنیم.
فرداش هم اون برامون اسپاگتی درست کرد. بعد از 8 ساعت نشستن تو مینی بوسای جاکارتا حسابی چسبید.
8 ساعت؟
آره ما با مینی بوس رفتیم شهر قدیمی، اگه داستانش رو می خواید بشنوید پست شهر قدیمی جاکارتا رو بخونید…..

یک دیدگاه در نوشته‌ی “کارل، معلم مدرسه بین المللی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *